عاشقانه اگر نگاه کنیم ... زیبایی به چشمانمان مینشیند و زیبا خواهیم دید که  این عالم همیشه

زیباست... این عاشقانه ها از عشق میگویند از عشق میخوانند...

صدایت می کنم با سکوتی سنگین تر از فریاد!!!!

ببین...مرا می شناسی.!؟  مرا دیده ای.!؟ صدایم را بشنو! صدای گریه شبانه های بی صدایی است!

نگاهم در نگاهت گره خورده است! اما مرا نمیبینی..  گونه هایم غرق خجالت عاشقانه هایت شده اند!

اما تو بی تفاوت از کنارم می گذری!

من تو را می پرستم و تو غرق در خدای خویشی!

مرا ببین! اگر بخواهی می بینی!  اما تو بی تفاوت...

                     فریاد صدایم بی صداست...

                              صدای مرا می شنوی...    اما نه

من بی تو لحظات دلواپسی های غریبانه را می گذرانم!...اما تو با دیگری مهربانی و با من ...!

 این بار مرا ببین...   ... شاید بشناسی!!!!!

لحظه ای که گرمای نفست را باسردی جمله ای که در گوشم زمزمه کردی حس کردم ..

چنین بی رحمانه چون شمع در گوش پروانه!! برایم خواندی...

                    شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت...

                            گفت کای عاشق دیوانه فراموش شوی....

و من یادم آمد که  پروانه  همیشه میسوزد .. نمیبازد..

                   سوخت پروانه ولی خوب جوابش راداد...

                           گفت طولی نکشد تو نیز خاموش شوی...

                           .............
خدا جونم عجب رسمی داره این روزگار... چقدر همه جفا پیشه شدن چرا کسی دل نمیخواد ...چرا کسی به 

دل نمیشینه...ما آدما چکار کردیم چی ازهم میخوایم چرا یادمون رفته  قصه بیستون و فرهاد وشیرین و عشق

.. لیلا و مجنون و عشق...میتل و مریم و عشق....چرا رنگ عشق سرد و بیروح شده چرا زمونه و تاریخ دیگه

جولانگاهی واسه قدرت نمایی عشق نیست ...چرا دیگه غمزه ی غمازه  و عشوه گرانه دلبری کردن ..برای

ما بی معناست... چرا راحت میایم و میگیم عاشقم چرا راحت ترازاومدنمون میریم و از عشق میگذریم و ...

چرا نمیدونیم این دل ... خون روحمونه که سر چشمه اش خداست... چرا این گوهر گرانبهارو میشکنیم و ازهم

میگذریم..چرا راحت و بی  دغدغه عاشق میشیم و راحت یادمون میریه که در مقابل معشوق و عشق مسئولیم

چرا تا مشکلی پیش میاد عشقو فراموش میکنیم ... که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها...

ما عاشق نمیشیم ما فقط نیازمون رو رفع میکنیم و بعد ازبی نیازی خدا حافظ...

راحت اشک همو در میاریم و راحت میگذریم... روزگار گله مندی شده است .. من بگریم تو بخندی شده است..

این عشق نیست .. حتی هوس هم نیست ... این شاید یه نوع بی دل شدنه  ...

این بی دل و شیدا شدن  کجاو  بیدل شیدا شدن کجا... شیدای اول یعنی دیوانه .. شیدای دوم یعنی مجنون

ما از کدوم بیدلانیم / بی دلانیم.....؟؟؟

جواب این سوال یعنی همون شناختمون از خودمون ... همون کلاه و قاضی..

بیاین باخودمون روراست باشیبم .. ما چی میخوایم؟؟

اینم بگم ازروی نیاز به سمت عشق نریم ... عشق یعنی تمام بی نیازی وثروت بیاین از بی نیازی به

عشق این ثروت بی منتها وفنا ناشدنی برسیم... که:

                           من از بی نیازی به ثروت رسیدم 

                                                که از بی نیازان غنی تر ندیدم!!